Wednesday, 29 January 2014

Trage wegen en een verzonken bunker




Met een geknelde kaak en dof geloei haalt hij adem
Zuurstof geraakt in zijn halve long slechts langs trage wegen
Hij piept, hij rochelt, zijn uitleg stottert eerst en stokt

Gas, boys, gas!

Maar de pillen werken al en lang huivert hij niet bij zijn reutel
Zachtjes verdwijnt hij weer in zijn verzonken bunker
Een knoestige hoeksteen nog net boven het gras van weinig haar

Zacht ontwaakt zijn eigen zon nog eens

In het prille ochtendlicht werken de mieren, de soldaten
En verzinkt de kolonie onder het gewicht van mosterdgas
Gebundeld in een betonnen koker, de gezonken bunker

Was het hiervoor dat we uit klei werden gemaakt?

Geen linies meer, slechts hospitaalpijama’s en voorschriften
Vergeten de dagorders en de marsliederen, het haar karig maar wuft
De hoop half gezaaid thuis en Franse bloemvelden bloeien, wijnranken


nav Gedichtendag 2014

No comments:

Post a Comment